Eylül 2024 – Benim Kalemim

BİR İYİLİK, BİR KAZANIM…

Sıradan bir gündü. İşyerimde rutin işlerimle meşgulken kapıdan içeriye biri selam vererek girdi. Bir adresi soruyordu; saçları kırlaşmış, seyrekleşmiş yaşlıca bir adamdı. Sorulan adresi düşündüm, biliyordum. O anda müsaittik. Yardımcı olmak istedim ve elemanımla beraber bildiğim adrese yönlendirdim. Komşularım, birine yardımcı olmaktan kendimi alıkoymadığım için bana “Duramadın Yine” diye takılırlardı. Ne zaman bu espriyi yapsalar, rahatsız olmazdım. Aksine, hoşuma giderdi. Çünkü birine yardım etmek, içimde bir sıcaklık uyandırıyordu; yapabileceğim her an, bunu yapardım. Ve yine yapmıştım. Bir iki saat geçtikten sonra, aynı adam tekrar kapıdan selam vererek işyerinden içeri girdi.. Bu sefer teşekkür etmek için dönmüştü. Yardımcı olduğum için kartvizitimi…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Çilekeşe Selam Verdim…

Akşam üstü bir saatlik yolculuktan sonra mevsim sıcaklarından yaylaya kaçmanın, serinliği tatmanın nemsiz kuru havayı ciğerlerime bolca çekmeyi yaşamanın, eşi dostu arkadadaşı akrabayı görmenin, hal hatır sormanın keyfini huzurunu yaşamak için köyüme gitmiştim. Arabadan indiğimde serin havayı yüzümde bedenimde hissetmek bana apayrı bir keyif verdi. Duvarda yaslı duran emektar devrimci, çalışkan Çilekeş’le göz göze geldim. Vay be ne kadar da uzun zaman olmuştu görüşmeyeli göz göze gelince, yaz kış demeden çalışan, işini her zaman tam ve eksiksiz yapan, zorlukları göğüsleyen, taş toprağı çok iyi bilen, hayatında bir kere bile hasta olmayan Çilekeş’e kusursuz olarak bütün benliğimle selam verdim. Selamımı verirken…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Adam olmanın dayanılmaz hafifliği…

Zamanın birinde, ticarette ve esnaflıkta çok iyi yerlere gelmiş yaşlı bir adam vardı. Yanında çalışan elemanları ve işçileri olan bu yaşlı adamın ticareti nam salmıştı. Herkes, onunla ticaret yapmayı severdi. Derken, günün birinde oğlu büyüdü. 20’li yaşlarına geldiğinde babasının iş yerine gidip gelmeye başladı. Bir gün, babasına: Baba, artık yaşlandın. İşlere ben bakayım, sen de istirahat et, dedi. Babası oğluna: Evladım, işlere sen bak, tamam. Ama ben de gelip kenarda oturup seni bir süre gözlemleyeceğim. Bakalım yapabilecek misin, dedi. Oğlu, babasının bu sözlerini kabul etti ve işlerin başına geçti. Aradan birkaç ay geçtiğinde yaşlı adam, bir gün oğluna: Oğlum, seni…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

10 saniye, 7 ihtimal….

Puslu sisli bir havada pazar günü yayladan dönüyoruz. Havanın serinliğinden kulaklarım mısır çerezi kadar gevremiş durumda çam havasını sindire sindire içime çekiyorum. Bir kaç araç peş peşe seyir halinde yolun kıvrımlarını virajlarını döne döne Mersin’e geliyoruz. Vakit ; İkindi akşam arası Mevsim ; Yaz Ay ; Ağustos Yer ; Mersin-Fındık Pınarı yayla yolu Mevki konumu ; Fındık Pınarı-Akarca arası Arazi durumu ; Her tarafı açık uzunca bir tepenin tam ucunda (Yıllara meydan okuyan bir çam ağacının altı) Görünen ; Bir adam, bir binek (74model) Renault, bir tabure, taburenin yanında siyah bir poşet (poşet içinde kalıbı basarım ki beş altı tane bira var) Taburenin üstünde ; Bir şişe bira,…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Bir Başağın Hikayesi

Kapkara gün karası nasırlı bir elle savrulur dane dane atılır toprağa, kimi ters, kimi düz, kimi yan yatar, izdüşümdeki gölgesini kapatmak istercesine uzanır yere beklemeye başlar. Karasabanın görevini yapmasına razıdır. Fazla bekletmez karasaban gelir kavuşurlar. Üstüne toprak örtülürken karışır daneler toprakta yerleşirler bir mezara yatmış sona gelmişlik sanki yorgunluk misali… Açıkta kalan her dane ayazda yalnızlıkta kalmak misali bekler nasibini arayan bir börtü böceğin kısmeti olmayı çünkü yazgı vardır adı kader, yazgı vardır ömrü buraya kadarmış, yada nasip kiminse onundur söylemine denk düşer bir açlığı gidermek için kendini feda eder. Buğday taneleri yere düşerken; aşa, kuşa, boşa diye yere düşer,…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Biz Kimiz?

Dağa oduna giderken, baltanın, tahranın kesici yerini ağaçlar korkmasın deyi, bezle bağlarız… Kuru odun ederiz. Kuru odun bulamazsak ağacın etrafında defalarca döner, üzülerek en zayıf, kurumaya yüz tutmuş dalı keser pişmanlığı yaşarız, ağacın yaşamasını isteriz. Aynı şekilde kurban keserken bıçağı kurbana göstermeyiz, kurbanlık korkmasın üzülmesin deyi. Aynı şekilde, tarlada buğday yada sebze çifti sürerken; atamızın eti, kanı, kemiği toprak olduğunu, toprağın ata olduğunu biliriz çift sürerken, sabanı sert olarak toprağa çakmayız. TOPRAK, YANİ ATAMIZ incinmesin diye çifti yavaş süreriz. Buğday ekerken aşa, kuşa, boşa diye ekeriz üçte birine razı oluruz, kuşun, karıncanın, yabanın hakkını ayırıyız. Yük yüklerken de hayvanlara çekebileceği…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Kundurasını Kiralayan Çocuk….

Eskiden bir çocuk varmış köyün birinde, Kendi halinde okuluna giden, biseyler öğrenmeye çalışan, ama bir o kadarda yaramaz bir çocukmuş. Okul da neredeyse bütün çocukların çoğunluğu lastik ayakkabı giyer, kundura ayakkabıyı giyemezlermiş yokluktan giymezlermiş, ama bu yaramaz çocuk giyermiş. Zenginlikten değil harçlıklarını biriktirir hiç harcamazmış. Yaz gelince yaylasında ekin biçenlere pınarlardan çeşmelerden birer içimlik iki küçük su bidonuyla su taşır ne verirlerse 25 krş 50 krş toplar biriktirirmiş. Biriktire biriktire bir gün kundura alacak kadar parası olmuş. 🙂 İlkokul birinci sınıfa başlamadan önce bir kundura alacak parayı biriktirmiş. Gitmiş zorla dedesine babasına yalvar yakar bir kundura aldırmış. Her gün kundurasını…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Bazen….

Bazen topraktan bir kök çıkar benzetir betimlersiniz… Bazen topraktan bir nal çıkar at düşlersiniz…Bazen topraktan bir yumru çıkar gün boyu arar durursunuz…Bazen toprak kabarır altın bulmuşcasına heyecan kaplar içinizi…Bazen topraktan toprak çıkar kokusunda mest olursunuz… Bazen olimpik bir salona düşer yolunuz gerekeni yaparsınız… Bazen olimpik bir salona düşer yolunuz gerekeni yaparsınız… Bazen takılır ayağınız bir (gıldırak çanı) çan’a asarsınız göz önüne saklınız olur.Bazen bir kayaya kafa tutmuş direnmiş beyaz çiçeğe hayran olursunuz…Bütün renklerin karmaşıklığında bulursunuz bir eski cam bilyeyi toprakta elinize alır çocukluğa dalarsınız…Bazen kaçarsınız tüm yaşamdan sakinliğe nefesiniz tazelenir….Bazen terkedilmiş bir bisikletin ağacın dalında intiharına şahit olursunuz…Bazen topraktan bir…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Topraktaki İz…

Zamanı durdurmak için şehirden çıkar, insanlardan uzaklaşır, dağlara, tepelere, yamaçlara kaçardım. Yine arkama bakmadan kaçmıştım. Yüksek bir tepeydi bulunduğum yer ve taburem bir taştandı. Yabandan, ottan, çiçekten, ağaçtan, arıdan, börtü böcekten derin bir nefes çekip keyifle oturmuştum. Yine bir seyir vaktiydi, yine bir mola, yine tabiata yaslanma vakti. Takılmış gözlerime, buruşturulup atılmış bir sigara paketi ve altı adet izmaritti. Gördüğüm, izlediğim buydu. Son demlerini toprak üzerinde bir kurban gibi bekleyen izmaritler, öylece zamana karşı direniyorlardı. Bilinirdi; yağmurla buluştuğunda mis gibi kokan topraklar sigara içmezdi. Ama tabiata soramazdım, çünkü izmaritlerin kim olduğunu söylemezdi. Toprağa saygıyla eğilirken gözlerim izmaritlere kaydı, dikkat kestim…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Kırılmış Aynada Gördüklerim…

Çerçevesi el işlemesi ağaçtan oyma bir köşesinden kırık çatlakları dağılmakta olan bir aynaydı. Hurdacının bahçe duvarına yaslanmış yorgun ve hüzünlüydü. Artık ölüm darbesini almış, can çekişiyordu. Aynanın yeni sahibi, eski sahibinin torunuydu. Kızgınlıkla fırlatılan bir telefon mu kırmıştı? yoksa yenisi alındığından mı gözden düşmüştü de kırılmıştı bilinmezdi? Kırılıp dilim dilim çatlamış titreşimlerde ilerleyen yürüyen çatlaklarla can çekişiyordu. Satılmıştı hurdacıya ve son durağında çerçevesi belki para eder diye bekliyordu….. Gözüme takıldı inceledim dikkatlice baktım, çerçevesi zamanın usta ellerinden özenle yapılmıştı. Ustanın tuzlu alınteri hala ağacın derin damarlarında gizliydi. Sekiz on parça çatlakların her birinden kendimi değişik açılardan görüyordum. Yaklaştım yorgun aynanın…

Yazının devamını okuyun!

Yorum Bırak

Ay: Eylül 2024